Page 62 - วิศวกรรมสาร ปีที่ 79 ฉบับที่ 1 มกราคม - มีนาคม 2569
P. 62

ความเสี่ยงในการวิบัติและพังทลายของโครงสร้าง






            โดยปกติแล้ว ตามข้อก�าหนดหรือมาตรฐานการออกแบบในปัจจุบัน จะมี
          การก�าหนดตัวคูณเพิ่มน�้าหนักบรรทุก (Load Factor) และตัวคูณลดก�าลัง      การป้องกันการวิบัติของ
          (Resistance) โดยอ้างอิงหลักการความน่าจะเป็นเบื้องต้น โดยพิจารณาจาก     โครงสร้าง
          ความไม่แน่นอนต่าง ๆ เพื่อให้ความเป็นไปได้ในการวิบัติมีโอกาสเกิดขึ้นน้อย      (Failure Protection)
          แต่ไม่ใช่ไม่มีโอกาส เพราะการลดโอกาสการเกิดจนเป็นศูนย์หรือน้อยเกินไป

          จะเพิ่มงบประมาณค่าก่อสร้างให้สูงขึ้นมากจนอาจส่งผลกระทบต่อความคุ้ม    การป้องกันการวิบัติของโครงสร้างในเชิง
          ค่าของการลงทุนได้                                              วิศวกรรม คือ การบริหารจัดการความต้านทาน
            ตัวคูณเพิ่มน�้าหนักบรรทุก (Load Factor) และตัวคูณลดก�าลัง (Resistance)   ให้มีค่าสูงกว่าแรงกระท�าอยู่ตลอดอายุการใช้งาน
          ของข้อก�าหนดหรือมาตรฐานการออกแบบจากประเทศต่างๆ มีค่าไม่เท่ากัน   โดยการลดความเสี่ยงต่าง  ๆ  ที่อาจเกิดขึ้น
          เพราะมาตรฐานการผลิตวัสดุและการก่อสร้างต่างกัน รูปแบบน�้าหนักบรรทุก  ครอบคลุมตั้งแต่กระบวนการออกแบบ ก่อสร้าง
          และแรงกระท�าต่าง ๆ ก็ต่างกัน รวมถึงสมการที่ใช้ค�านวณก็อาจมีพื้นฐานที่มา   จนถึงการบ�ารุงรักษา สอดคล้องกับปัจจัยที่ท�าให้
          ที่ไม่เหมือนกัน ดังนั้น การน�าข้อก�าหนดหรือมาตรฐานจากต่างประเทศมาใช้   โครงสร้างเกิดการวิบัติดังที่ได้กล่าวไปแล้ว

          ในประเทศไทยเป็นเรื่องที่ต้องพิจารณาว่าสอดคล้องกับบริบทของการก่อสร้าง
          ในประเทศไทยด้วยหรือไม่                                           การป้องกันในขั้นตอนการออกแบบ
            ความเป็นไปได้ของการวิบัติจะเพิ่มขึ้นตามการใช้งานโครงสร้าง ดังแสดง  (Design Prevention) ท�าได้โดยการเลือกใช้
          ในรูปที่ 12 ความต้านทานจะลดลงตามความเสื่อมสภาพหรือความช�ารุด   ข้อก�าหนด หรือมาตรฐานการออกแบบที่เหมาะสม
          เสียหายตามเวลา ขณะที่น�้าหนักบรรทุกอาจเพิ่มขึ้นตามความต้องการใช้งาน   หน่วยงานที่เกี่ยวข้องควรศึกษาวิจัยเพื่อให้การ

          ช่วงเวลาจากเริ่มต้นใช้งานโครงสร้างถึงจุดที่ความต้านทานมีค่าเท่ากับหรือ   ก�าหนดตัวคูณเพิ่มน�้าหนักบรรทุก (Load Factor)
          น้อยกว่าน�้าหนักบรรทุกเรียกว่าอายุการใช้งานโครงสร้าง (Service Life)
          ถ้าพิจารณาจุดตัดของค่าเฉลี่ยความต้านทานและค่าเฉลี่ยน�้าหนักบรรทุกจะ
          เรียกว่าอายุการใช้งานเฉลี่ย (Mean Service Life) ซึ่งจะมีระยะเวลานาน
          ซึ่งในความเป็นจริงอาจมีพื้นที่ทันซ้อนระหว่างความต้านทานและน�้าหนัก
          บรรทุก นั่นคือโอกาสที่โครงสร้างจะเกิดการวิบัติได้ด้วยระดับความเชื่อมั่นค่า

          หนึ่ง เรียกว่า อายุการใช้งานที่คาดหวัง (Target Service Life) ซึ่งระยะเวลาจะ
          สั้นลง ซึ่งในทางปฏิบัติควรให้ความใส่ใจกับอายุการใช้งานที่คาดหวังมากกว่า
          อายุการใช้งานเฉลี่ย



























                         รูปที่ 12 อายุการใช้งานของโครงสร้าง





          62                                                 ปีที่ 79 ฉบับที่ 1 มกราคม - มีนาคม 2569 l วิศวกรรมสาร
   57   58   59   60   61   62   63   64   65   66   67