Page 36 - วิศวกรรมสาร ปีที่ 79 ฉบับที่ 1 มกราคม - มีนาคม 2569
P. 36

ตกไม่ตาย ระบบที่ปลอดภัยของสะพานกลับรถส�าหรับ
                      รถจักรยานยนต์ : "ข้อเสนอแนะเพื่อยกระดับความปลอดภัยทางวิศวกรรม"





            นี่คือข่าวดี แต่ค�าถามคือ เราจะท�าแบบ “แก้จุดเกิดเหตุหลังมีคน    ถึงเวลาปรับมุมมอง: ถนนไทย
          ตายแล้ว” หรือจะ “ปรับมาตรฐานเชิงระบบก่อนเกิดเหตุ”     ต้องออกแบบเพื่อรถสองล้อด้วย


                                                               ประเทศไทยไม่สามารถใช้ตรรกะของประเทศที่รถยนต์เป็นหลัก

             ถ้ารู้ว่ามีความเสี่ยงซ�้าซาก                    แล้วหวังว่าจะปลอดภัยส�าหรับมอเตอร์ไซค์ถนนที่ดีไม่ใช่ถนนที่สวย
             เราควร ท�าอย่างไร                               แต่คือถนนที่ให้อภัยความผิดพลาดของมนุษย์ ถ้าเรารู้ว่าคนขี่อาจหลุด
                                                             โค้ง เราควรออกแบบให้เขา “ชนแล้วรอด” ไม่ใช่ “ชนแล้วตก”
            ข้อมูลข่าวย้อนหลังหลายปีชี้ว่า สะพานกลับรถแบบเกือกม้า ทาง
          โค้งแคบ และสะพานยกระดับ คือจุดเสี่ยงหลัก ในเชิงวิศวกรรม เรา
          สามารถท�าอย่างน้อย 4 อย่าง:                                 บทสรุปที่ไม่ควรรอ

            1. เพิ่มความสูงราวกันตกในจุดเสี่ยงสูงให้ถึงระดับ 1.30–1.50 เมตร       ข่าวศพรายต่อไป
            2. ติดตั้งแผ่นปิดทึบป้องกันการลอดหรือกระเด็น

            3. ปรับปรุงการอ่านแนวโค้ง (delineation) ให้ชัดเจนขึ้น    ราวกันตก 1.10 เมตร ไม่ได้ผิดมาตรฐาน แต่มันอาจ
            4. ทบทวนความเร็วออกแบบให้สอดคล้องกับพฤติกรรมจริง   “ไม่พอ” ส�าหรับบริบทของไทย เมื่อร้อยละ 91 ของอุบัติเหตุ
          มาตรการเหล่านี้ไม่ได้ซับซ้อนทางเทคนิคแต่ต้องการ “เจตจ�านง”  เกี่ยวข้องกับรถจักรยานยนต์ ค�าถามเชิงวิศวกรรมต้องเปลี่ยน
                                                               จาก “ราวนี้กันรถยนต์ได้ไหม” เป็น “ราวนี้ช่วยชีวิตคนขี่รถ

                                                               จักรยานยนต์ได้หรือไม่” การปรับมาตรฐานอาจใช้เวลา การ
             ชีวิตหนึ่งมีมูลค่าเท่าไร                          ก่อสร้างให้ได้ตามมาตรฐานใหม่นั้นมีต้นทุน แต่การไม่ปรับเลย
             ในแบบวิศวกรรม                                     อาจใช้ชีวิตคนแลก และในฐานะสังคม เราควรถามตัวเองให้
                                                               ชัดเจนว่า เรายอมรับให้สะพานกลับรถบางแห่งเป็นด่าน
            ในทางเศรษฐศาสตร์การขนส่ง มีการค�านวณมูลค่าทางสถิติของชีวิต   สุดท้ายของชีวิตคนท�างานต่อไปอีกกี่ปี
          (Value of Statistical Life) เพื่อใช้วิเคราะห์ความคุ้มค่าของโครงการ
          ความปลอดภัย แต่ในมุมของประชาชน ตัวเลขนั้นไม่มีความหมาย

          สิ่งที่มีความหมายคือ ท�าไมเขาต้องตกสะพาน ทั้งที่มีผนังอยู่ตรงหน้า
          แต่เรารู้ว่าความสูง 1.10 เมตรอาจไม่พอส�าหรับรถจักรยานยนต์
          การไม่ปรับปรุง ย่อมไม่ใช่เรื่องของ “อุบัติเหตุ” แต่เป็นความสูญเสีย
          ที่สามารถป้องกันได้ นั่นคือหลักการส�าคัญของวิสัยทัศน์ศูนย์ (Vision
          Zero) เราต้องพยายามลดความสูญเสียที่ป้องกันได้ด้วยระบบที่

          ยอมรับว่ามนุษย์ผิดพลาดได้ แต่ไม่ควรต้องสูญเสีย หากป้องกันได้



























          36                                                 ปีที่ 79 ฉบับที่ 1 มกราคม - มีนาคม 2569 l วิศวกรรมสาร
   31   32   33   34   35   36   37   38   39   40   41