Page 53 - วิศวกรรมสาร ปีที่ 78 ฉบับที่ 2 เมษายน - มิถุนายน 2568
P. 53

ตอนที่ ๑๓ จากเขียนแบบวิศวกรรม และคอมพิวเตอร์พื้นฐาน ถึง BIM และ AI (ต่อ: สู่คอมพิวเตอร์)
































                                    รูปที่ 9 ตัวอย่างบัตรเจาะรู (ที่มา: https://punchcards.tristandavey.com)







              1980-1990 ดอกไม้แรกแย้ม ถึงดอกไม้เบ่งบานไสว


                เมื่อเรียนชั้นปีที่สี่ ต้องเรียนวิชาคอมพิวเตอร์อีกครั้ง เป็นวิชา    เริ่มมีเครื่องคิดเลขที่เขียนโปรแกรมได้จากค่ายญี่ปุ่น ราคา
            บังคับในหมวดคณิตศาสตร์ ต้องเรียนกับอาจารย์ภาควิชาคณิตศาสตร์  ย่อมเยาลง (แต่ส�าหรับหลาย ๆ คน ยังแพงมาก เทียบเท่าเงิน
            คณะวิทยาศาสตร์ การเรียนการสอนยังใช้ภาษา FORTRAN เช่นเดิม  รายเดือนรวมกันสองเดือน ที่พ่อแม่ให้ไปเรียนหนังสือ) เพื่อนหลาย

            (ขณะนั้น เพื่อนบางคนรู้จักภาษา BASIC บางคนรู้จักภาษา LOGO  คนซื้อหามาใช้ แต่บางคน ซื้อคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะ (Desktop)
            ส�าหรับเด็ก ซึ่งน่าจะเป็นร่องรอยความพยายามน�าไปสู่โปรแกรม  ชนิดแปดบิทมาใช้ (ขณะนั้น ในห้องคอมพิวเตอร์ของภาควิชา
            ที่มีการจัดการตามความประสงค์ของผู้ใช้ (Object Oreinted   มีเพียง สี่ หรือห้าเครื่อง ต้องขี่คอกันจอง และใช้) ตัวหนังสือบนจอ
            Programming - OOP) ยังคงเรียน และสอนโดยเขียน List   Monochrome สีเขียว ใช้นาน ๆ แล้วปวดตา (ภายหลัง Herculese
            บนกระดานด�า และยังต้องเจาะบัตร ส่งไปประมวลผล และรอ  Card สิ่งประดิษฐ์โดยวิศวกรจากมหาวิทยาลัยดังของโลก ช่วยเพิ่ม

            ค�าตอบ แต่อีกขวบปีต่อมา คนเรียนสะดวกสบายขึ้น เพราะสามารถ ศักยภาพจอภาพเหล่านี้ เช่น Graphic) ยังไม่มีจอสี ยังไม่มี Hard
            เตรียม  List  และ  Input  โดยใช้คอมพิวเตอร์  และบันทึก  Disk แต่ใช้ Floppy Disk ขนาด 5 ¼ นิ้ว (เล็กลง แต่ก็ยังไม่ที่สุด)
            ลงใน Disk ขนาดเจ็ดนิ้วครึ่ง (ใหญ่เท่าบ้าน) และประมวลผล  ชนิด Single Density (บางคนเก่ง หัวใสว่าแผ่น Single Density
            ในคอมพิวเตอร์ที่คณะวิชา เป็นเวลาที่เรารู้จัก FORTRAN 77   ก็คือ Double Density ที่ตกคุณภาพในการผลิต หากลองเสี่ยงดวง
            ที่สะดวกสบาย เพราะมี Debugger จ�าได้ว่า ข้อสอบยากขึ้น   จะใช้ ที่เจาะกระดาษเจาะรูให้หัวอ่านสามารถอ่านได้ ก็จะได้ที่เก็บ
            แต่คิดสักนาทีเดียวก็เขียน Flow Chart และ List ลงสมุดค�าตอบ ข้อมูลเพิ่มเกือบเท่าตัว แต่ต้องท�าส�าเนาข้อมูลเผื่อไว้ หรือไม่ก็ต้อง

            ได้ และเกรด ออกจะดีเสียด้วย (เขียนโปรแกรมรวมคะแนนนางงาม เสี่ยงกัน ยุคนั้น อักปัญหาหนึ่ง คือ ท�างานบนเครื่องแล้วบันทึกข้อมูล
            ประกวดรอบสุดท้ายสิบคน จากกรรมการให้คะแนนห้าคน แล้ว หรือไฟล์ขนาดใหญ่ลง Floppy Disk ไม่ได้ เพราะความจุไม่เพียงพอ
            ตัดสินให้นางงามประกวดที่คะแนนสูงสุดเป็นผู้ชนะ) เทอมถัดมา  สุดท้ายก็ต้องแก้ปัญหาแบบเด็ก คือ “ปิดเครื่อง ไว้ค่อยเริ่มต้นใหม่”
            เรียนวิชาบังคับในหมวดคณิตศาสตร์อีกตัวหนึ่ง คือ Numerical  เพื่อนคนหนึ่ง กล่าวในสิ่งที่ทุกคนไม่เชื่อจะเป็นไปได้ว่า “หากรออีกสัก
            Methods ก็ได้อาศัยความรู้เรื่องโปรแกรมคอมพิวเอร์ เขียน สิบ ยี่สิบปี จะบันทึกลงในเครื่องดูดฝุ่น หรือเครื่องซักผ้าได้” ทุกวันนี้

            โปรแกรมค�านวณ แก้ปัญหาโดยวิธีต่าง ๆ อาทิ Forward/ backward   ดูจะเป็นเรื่องปกติธรรมดา ที่อุปกรณ์เครื่องใช้ไฟฟ้าแทบทุกชนิดมี
            Substitution, Newton Raftson หรือ Rungutta อาจกล่าวได้ว่า หน่วยความจ�า ซึ่งอาจมากเสียด้วย (เช่น เคยอาศัยเก็บข้อมูล หรือ
            สามารถประยุกต์ใช้คอมพิวเตอร์ในการท�างานแล้ว        ไฟล์ต่าง ๆ ไว้ใน SD Card ของกล้องถ่ายรูป ถือเป็นเรื่องปกติธรรมดา)



             วิศวกรรมสาร l ปีที่ 78 ฉบับที่ 2 เมษายน - มิถุนายน 2568                                        53
   48   49   50   51   52   53   54   55   56   57   58